اولاٌ که مهمونی همراه  با آش رشته بود که همین باعث شده بود رنگ و لعاب ایرونی به خودش بگیره . واین مهمونی شامل گروهی از فامیل و دوستای قدیمی بود که مدتها همدیگر رو ندیده ودور هم جمع نشده بودن.همه چیز به خوبی پیش می رفت تا اینکه مثل همه ی مهمونی ایرونی ها که "دومنش" باشه صحبت کشیده شد از تعاریف ِ افتخارات بچه های گلشون  ،واااااااااااااااااای که چشمتون روز بد نبینه  ، شیرین خانم که لیفتینگ هم کرده بود وکلی کلاس می ذاشت گفت :بله پسر من با معدل فلان قبول شده البته این که چیزی نیست  جز نخبه ها شناخته شده و کلی مقام درسی آورده  اون یکی خاله (قابل توجه که اونجا پر بود از خاله های رنگاوارنگ با هر سایزی )دید داره کم میاره  گفت واه آرش منم همینطوره اصلا نمی دونم این بچه به کی کشیده نمی دونید از چه هوشی سرشاره ،معلمش گفته این جز بچه های المپیادیه  ویا اینکه در فلان مسابقات ورزشی مقام اول آوردن ، بچه بنده خدا بلد نیست تمبونشو بکشه بالا  موندم تو چه رشته ای اول شده .خلاصه بچه ها خودشون مونده بودن متحیر که واقعا این کاره اند!!!!!!!!! چرا خودشون خبر ندارن. خلاصه این کلاس گذاشتن ها بالا کشید ه شد تا رسید به همسن و سالای ما  . در همین حین خاله شادی به مادرم نیگاه کرد و گفت ماشاالله دخترتون بزرگ شده ،دختر من هم همسن سوگنده ،نمی دونید چقدر هنرمنده  از هر انگشتش یه هنر میباره (الهی زبونشو مار می گزید)دختر خانم هم با غرورونیگاهی خاص حرفهای مادر رو تصدیق کردند.ایشون گفتن (خاله شادی ) فقط سلیقه دخترم اصلا ٌ اجازه نمیده  من دست به سفید و سیاه بزنم نمی دونید چیکار میکنه .

مامان بنده هم نگاهی لبریز از مهر و محبت به من انداخت و گفت بله سوگند جان هم بلده (خوب بنده متخصص سوزاندن غذاها هستم )بحث از خانم و خانم شدن و خانوم بودن ،بود ومنم کنار مادرم سعی کردم خیلی خانومانه بشینم <<حداقل در این مورد آبرویش رو حفظ کنم >> که در همین حین سرو کله بچه ها پیدا شد که سووووووووووووووووگند بیا برات تفنگ آب پاش آوردیم بازی کنیم حالا مونده بودم چیکار کنم مامان  عصبانی ،خاله شادی  منم ، راستش دل تو دلم نبود برای بازی با بچه ها...

وقتی از مهمونی برگشتیم غرغرهای مادرم شروع شد که دیدی دختر خاله فلانی بهمانه ،کلی کار بلده هم آشپزی هم گلسازی هم قلاب بافی ای خداااااااا ،گفتم من چیکار کنم خوب تو هم می گفتی ،من ذاتاٌ هیچی بلد نیستم و هیچ گونه استعدادی ندارم (البته غیر از شعر گفتن که استادم ).

ولی به این نتیجه رسیدم که هیچ گاه دلم نمیخواد بزرگ بشم .

دوست دارم بچه بمونم تا مجبور نباشم مثل بزرگترا دروغ بگم.دوست دارم بچه بمونم  چون دیگه نیازی نیست خودمو بیشتر از اونی که هستم نشون بدم . دوست دارم بچه باشم و همه رو بدون هیچ چشم داشت و انتظاری دوست داشته باشم . دوست دارم بچه باشم تا نگاههام رنگ غرور نداشته باشه . دوست دارم بچه باشم تا با یه شاخه گل و پرواز یه پروانه کوچولو شاد بشم . دوست دارم بچه باشم تا دنیام همیشه خوشرنگ باشه . دوست دارم بچه باشم تا حرفهای دروغ دیگران رو راست بپندارم  ونگاههای مغرورانه دیگرون رو ساده ببینم . شاید الانم  بچه گونه می نویسم ولی دوست دارم کلمات ساده رو برای انتقال حرفام انتخاب کنم .

دوست دارم بچه باشم واز دشت آسمون شب یه عالمه ستــــــــاره بچینم.