راستی چرا ماهنوز عادات و رفتار غلط رو ترک نمی کنیم .جالبه که همیشه اظهار می کنیم که ما اصلا اینطور نیستیم ولی پای عمل که میرسه دقیقا ۱۸۰ درجه تغییر می کنیم. هنوزم تا یه مهمون خاص(از نظر رشته تخصصی ) برامون میاد، وهنوز لبی تر نکرده با قیافه مغرورانه میگیم اینجا مهمونیه ،نه جای سوالهای خاص ..همه چی تعطیل (منظورمون همون سوال کردنا)..

بعد هنوز ساعتی ، نه ، دقایقی نگذشته و مثلا مهمون خانم یا آقا دکتره ، مادر به دختر شیرین زبون و قند عسلش میگه ،عزیزم شکلات نخوری ضرر داره،مگه نه آقای دکتر ،حالا دختر مامانی هم مونده بخوره یا نه اگه بده چرا مامانش به مهمونا تعارف میکنه (الان حال منو درک میکنین و شدت عصبانیتم رو)الغرض دیگه شروع میشه از کبد و کلیه و قلب و ستون فقرات و...جالبه که کار به برگهای نتیجه آزمایشات هم میرسه.

یا اینکه مهمون یه مهندس بی نوا هست تا بیاد و به خودش بجنبه وبخواد چیزی میل کنه ،صابخونه شروع میکنه که بله فلان زمین که برش ۷ و دونبشه اینقدر هم متراژ داره ،چه طرحی خوبه (راستی مهندسین محترم چه طرحی خوبه) دیگه آقای مهندس باید تا آشپزخونه وحمام و توالت و... توضیح و ترسیم کنه.

یا اینکه مدتی از مهمونی که میگذره ،بابا به دختر گل و شیرین زبونش  میگه بدو بابایی ،اون ساز رو که مدتهاست داره خاک میخوره گوشه اتاق بیار تا خاله کمی برامون بزنه ،ای بابا حالا بیا و تواین جمیعت ..آخه مگه خاله مطربه.

یا اینکه محمد خردادیان رو خونتون دعوت کردین ،و وقتی شام رو نوش جون کردین بهش بگین مَمَد جون حالا پاشو یه قِر بیا .

ای بابا...

پ.ن.۱. در اینجا نقش بنده همان دخترک شیرین زبان بابایی است.

پ.ن.۲.شکلات هم واسه سلامتی خوبه ،خودم دیشب  بعد از دوساعت تحقیق از مهمون عزیزمون ،متوجه این قضیه شدم.